استاد بهاری فرزند دهه طلایی ۱۲۸۰ است که روز بیستم خرداد ماه ۱۳۷۴ روی در نقاب خاک کشید. در آستانه نوروز سال ۱۳۷۵ خورشیدی، زنده یاد ناصر فرهنگفر، غزلی را سرود که مطلع آن بیانگر احساس تالم شدید و آینه تمام نمای غبن و حسرت موجود در خانواده موسیقی بود و در عین حال میزان اعتبار و محبوبیت زنده یاد استاد علی اصغر بهاری را در بین هنرمندان موجه و ارجمند موسیقی اصیل، نشان می داد : "آمد بهار و سبزه و من بی بهاری ام" .
"... برای اولین بار مونس صدای گوش و دل نواز کمانچه پدر بزرگم ( میرزا علی خان بهاری) شدم، نه فقط او، که صدای ساز دایی بزرگم رضا خان که ماهرانه کمانچه می نواخت و نیز .... دایی دیگرم اکبر خان، مرا با این ساز رابطه و عشقی جانانه - بخشید، پدر بزرگم دو سال با حوصله و صبر تمام زیر و بم های ساز کمانچه را به من آموخت تا آنکه سرانجام ادامه تعلیم مرا به دایی ها سپرد..."(اصغر بهاری)
در سال ۱۳۳۲سازی که به دلیل سیطره و گسترش و هم چنین مقبولیت ساز ویولن، می رفت تا اندک اندک در بوته فراموشی و محاق بی اعتنایی از صحنه و عرصه موسیقی ایران حذف و محو شود. اما مهمترین تاثیر استاد را می توان همانا احیای مجدد این ساز صد در صد ایرانی و شرقی و به قول خودش "ساز غریب و تنها" دانست. ( سلطه و سیطره ویولن به حدی بود که حتی حسین خان اسماعیل زاده و نیز حسین خان یاحقی هم کمانچه را به کناری نهاده و ویلن برگرفته بودند).
در سنین کمتر از ۲۰ سالگی با گروه موسیقی ابراهیم خان منصوری و اکبر محسنی همکاری را آغاز کرد و در سال ۱۳۳۲ با رادیو شروع به کار کرد. استاد علی اصغر بهاری جزو اولین مدرسین مرکز حفظ و اشاعه محسوب می شود ( در اواخر دهه ۴۰) و با مدیریت مرحوم نور علی خان برومند و دکتر داریوش صفوت به آموزش جوانان و عاشقان و هنرجویان مستعد موسیقی پرداخت.
شیوه نوازندگی استاد بسیار ممتاز و منحصر به فرد و سرشار از ملاحت و ملایمت و آرامش بود و تکنوازیها و گروه نوازی هایش شاهد این مدعاست. از ایشان در سال ۱۳۴۶ دعوتی از طرف رادیو فرانسه شد که در سالن " دولاویل" و در حضور ۳۰۰۰ نفر به اجرای تکنوازی پرداخت و بسیار موثر واقع شد. همکاری ایشان با گروه سازهای ملی به سرپرستی استاد فرامرز پایور و هم چنین در گروه اساتید ( شهناز، بهاری، پایور، اسماعیلی) از اعتباری ویژه برخوردار است.
سالهایی را در دانشگاه تهران ( رشته موسیقی) و نیز مکتب صبا به آموزش و تدریس مشغول بود .از تربیت یافتگان او می توان به داوود گنجه ای، محمد مقدسی، مهدی آذرسینا، علی اکبر شکارچی، هادی منتظری و کامران داروغه و ... اشاره کرد.
او دقیقا ۹۰ سال عمر کرد؛ از سال ۱۲۸۴تا بیستم خردادماه ۱۳۷۴ که این عمر پربرکت درعرصه موسیقی بسیار پر بار و جریان ساز بوده است؛روانش شاد یادش گرامی.